دیگر به هیچ کس نمی توان اعتماد کرد

من خسته از این خستگی های مدامم

از مردم بیزار

از دروغ هایشان بیزار

بیزار بیزار

دلم آرامش خاصی می خواهد که در این جملا ت ناگزیر وصف نمی شود،دلم تنهایی دو نفره ای می خواهد که در آن هیچ کس و هیچ چیز جز ماهتاب نظاره گر بودن ما نباشد،به پوچی می رسم گاهی،من هم دارم شبیهشان می شوم!!!!!من که شعارم خویشتن خود بودن بود...........خسته ام،همین،از این همه دغل بازی و پنهان کاری و اطلاعات غلط و خاله زنک بازی و یک کلاغ چهل کلاغ کردن حرفها خسته ام.......بیشتر آشفته ام انگار..........

کنار پنجره نشسته ام و عکس تورا در دست گرفته ام و های های گریه می کنم!قطره های اشکم روی عکس تو می افتد و انگار که تو هم های های گریه میکنی......دلم برایت تنگ می شود و یاد آغوش مهربانت می افتم که همیشه وقته گریه هایم برای من باز بود....دلم تنگ می شود برای وقتهایی که یواشکی زیر پتو گریه می کردم و تو می فهمیدی و از روی پتو نوازشم می کردی......چقدر دلم تنگ ان روزها شده.....چقدر احساس می کنم که تنهام....تنهایی که سخت عذابم می ده.....انقدر گریه کردم سردرد گرفتم....امروز بعد از مدت ها از آن گریه های آن سالها را تجربه کردم...از آن گریه هایی که قلب تو را حتی اگر با من قهر بودی به درد می آورد،از آن گریه ها که صدایش تا هفت خانه ان ورتر هم می رفت....نمی دانی چقدر عجیب امروز دلم گرفت خواهر......من هنوز هر روز عکس تو و داداش رو نگاه می کنم و یک روز اگر نگاهشان نکنم انگار روز برایم روز نمی شود...چقدر دنیا بی رحم است که اینطور ما را در دنیا پراکنده کرد و دل هایمان را تکه و پاره،هر تکه اش راباید در گوشه ای از این کره خاکی جا بگذاریم...........دوست خواهر نمی شود،دخترخاله خواهر نمی شود،حتی مادر هم خواهر نمی شود.....معشوق برادر نمی شود و همکلاسی نیز هم برادر نمی شود....چقدر لبخندت توی عکس مهربان است،لبخندت که دست در دست معشوقت گویی که آواز خوشبختی همیشگیت است.........چقدر دلم برای صدای خنده هایت تنگ شده.......دیدی ؟ان روز دلم طاقت نیاورد.....از راه دور تا 2 نیمه شب به گریه هایم گوش کردی و سکوت کردی،انگار که با سکوتت نوازش هایت را یادآور می شدی.......چقدر کودکانه گریه کردم و چقدر مهربانانه دلداریم دادی......اما من هرگز درد دل واقعیم را نگفتم!!تو چه می دانی هر روز من چه آدمهایی را می بینم،تو چه می دانی چقدر از دانشگاه فراریم،تو چه می دانی چقدر از دیدن چهره های پر از دروغ آدمها فراریم،تو چه می دانی چقدر روحم زجر می کشد از این همه نا مرادی،تو چه می دانی.......تو چه می دانی از اینکه آدمها اینجا یکدیگر را پله می کنند برای بالا رفتن و بعد هم لگدی نثار هم می کنند و همه چیز را از یاد می برند،تو چه می دانی اینجا چقدر رقیب هست برای هر چیزی،چه می دانی چقدر رقابت ها کثیفند،تو چه می دانی عزیز من چه می دانی......دلم پر شده از این چیز ها،دلم پر شده از چیزهایی که شاید ارزششان در چشم دیگران هیچ باشد،ولی من راحت نمی گذرم از آنها............

عکست را نگاه می کنم،هنوز می خندی و اشکهایم را که روی گونه هایت ریخته پاک می کنم،عکست را می بوسم و لبخندت را در ذهنم حفظ می کنم،تا هر وقت مثل امروز خواستم اشکی بریزم لبخندت مرا یاری کند........

پ.ن: چند روز پیش بود که دلتنگیم به اوج  خودش رسید،وقتی صفحه ی فیس بوک رو باز کردم و دیدم که برادرم یک ویدئوی جدید آپلود کرده.....وقتی پلی رو زدم در جا خشکم زد،هزار هزار بار گوش کردم ،برادرم بود که تنهایی توی یک اتاق کوچیک نشسته بود و گیتار می زد و شعر عاشقانه ای رو با صدای گیراش می خوند........اونوقت بود که دلم می خواست از توی صفحه ی مانیتور برم تو اون اتاق کوچیک و بغلش کنم و زار زا گریه کنم....... و چقدر اشک ریختم،چقدر هی این یه تیکه ی آهنگش رو گوش کردم که می خوند:به خواب خوش دیدمت نشسته ای کنار من........................:((

                  "فروغ فرخزاد"

1.نمی شه!نمی تونم....نمی تونم مثل قبل بنویسم!:(نمی تونم:((قرار بود ناسلامتی نویسنده بشم!چشمه ی جوشان احساسات ناگهانیم خشکیده!!!احساساتم ثبات پیدا کرده.......من دیگه نمی تونم نویسنده بشم:(

2.هر کسی شناختی از شخصیت خودش داره،هر کسی خودش رو می شناسه و می دونه حد تحملش چقدره و تا چه حد توان داره....وقتی من کسی نیستم که جزو این جووناییم که می رن تو خیابون و جونشونو می ذارن کف دستشون خیلی اعصابم خورد می شه،خیلی از نظر روحی خورد شدم این مدت.....اما واقعیتش اینه که من تو خودم این توانایی رو نمی بینم که برم اونجا،منی که تقی به توقی می خوره گریم می گیره و پاهام می لرزه و  داستان دارم با این روحیه ی شکنندم......از دورم که می بینم بدتر می شم........دلیل دیگه ایم هست که من تو این تجمعات شرکت نمی کنم که کاملا شخصیه و متاسفانه اجازه ی بیانش رو ندارم،اما مطمئنا دلیل قانع کننده ایه!اینارو نوشتم که به اون دوستانی که می گن من یا ترسوام یا عرق ملی و وطن پرستی ندارم بفهمونم که آقا جان اگه دارین تلاشی در جهت بهبود اوضاع می کنید،اگه دغدغتون دموکراسیه بنابراین بی زحمت عقاید،شخصیت و احساسات دیگران رو بپذیرید(چیزی که در معنای دموکراسی یافت می شه اصولن!) وگرنه به نظر من همون بهتر که من هیچ شرکتی تو این قضیه ندارم!ثانیا یک بار دیگه هم گفتم:تا اینجور رفتارای ما ایرانیا عوض نشه و این خاله زنک بازیارو کنار نذاریم و تا یاد نگیریم به هم احترام بذاریم این همه جارو جنجال شاید نتیجه ی آنی بده اما تو دراز مدت باز می شه همین آش و همین کاسه.....من به هر حال چه شرکت کنم چه نکنم،دلم با آدمهاییه که می رن اونجا و تمام روز دلم آشوبه که نکنه اتفاقی برای کسی بیفته،نکنه باز بکشن و هزار دلشوره ی دیگه که تمام وجودم رو می گیره........بازم می گم کاش آدمها به عقاید و شخصیت دیگران احترام بذارن....

پ.ن:به من گفتی بی بغض ترین شاعر،یادته؟!حالا ببین همیشه بغض دارم و شعرمم نمیاد!

-بعد با آقای پیشو رفتیم کوچه مروی و یه دونه از این دمپایی پشمالوها خریدم واسه مامان که پاش درد می کرد و رو زمین یخ خونه بیشترم دردمی گرفت،با ذوق و شوق بهش دادم و با ذوق و شوق پاش کرد و کلی  حال کرد!اونوقت چند وقت بعدش به مخم زد برم از این دمپایی حیوونی پشمالوها واسه همه خاله ها و دخترخاله ها و زنعموم که رو هم می شن 6 نفر بخرم و یادگاری بدم بهشون . بازم با ذوق و شوق پیشنهادم رو با مامان در میون گذاشتم و بازم با یک حالت عصبانی مآبانه ای گفت:نخیر لازم نکرده!!مگه پولت زیادی کرده؟ و من بازم داشتم فکر می کردم که من  فقط قصدم هدیه و یادگاری بود و این چه عکس العملی بود !

-بعد از در خونه که دارم می رم بیرون می شنوم که می گه:مواظب باش تصادف نکنی،شیشه هارو بکش بالا،در رارو از تو قفل کن،ماشین رو دو قفله کن هر جا می ذاری،اومدی تو پارکینگ یه قفل بزن،لب تاپت رو جا نذار توماشین،جواب هیچ کیو نده .....و می گم خداحافظ و در رو می بندم و یه نفس عمیق می کشم ......

-یا یه وقت دیگه رو یادم میاد که امتحان داشتم و تقریبا 99 بار شنیدم که گفته شد صبحانه بخور،با ماشین نرو با تاکسی برو یه وقت تصادف می کنی،شب زود بخواب ،دقت کن و هزار نصیحت دیگه!

-یا دارم تعریف می کنم که تو مدرسه ی قدیمی به معلممون گفتم که دارم اپلای می کنم که برم که یهو با خنده ی مسخره ای روبرو می شم که می گه:کی گفته حالا حتما می ری؟!اینقدر به همه نگو می ری!معلوم نیست اصلا قبولت کنن،چرا فکر می کنی همیشه بهترینی؟!!!و بغض آشنا دوباره می دوئه توی گلوم و من رو از ادامه ی حرفم منصرف می کنه و از این همه امیدواری از سمت خانواده به وجد میام!

:اونوقت حالا چند وقته دارم به دلایل استرس زیادم نسبت به هر چیزی فکر می کنم و حالا به درصدی از دلایلش رسیدم و واقعا درمونده شدم که چه کار کنم ؟!تمام سر تا پای زمان روز من با حرفهای استرس آور و البته کلیشه ای همیشگی و تکراری پر شده و هر بار هم متاسفانه تاثیر خودش رو می ذاره..........اینکه 10 برابر همه درس می خونم ولی نصف اونها نمره میارم باعث می شه شدیدا تو این زمینه احساس ضعف کنم و اذیتم کنه...این که می دونم نه خنگم و نه تنبل اما همیشه یه قدم یا چند قدم از چیزی که می خوام به خاطر همین استرس ها و ترس ها عقبم اذیتم می کنه......فایده ای نداشت هر روز تو آینه نگاه کردن و گفتن"زندگی بی استرسی خواهم داشت"...........نمی دونم باید چی کار کنم:(

اسم خودم رو شاعر نمی ذارم،چیزایی که می نویسم زاییده ی احساسات دور و نزدیک قلبمه که در قالب کلمات بیرون ریخته می شه و همه ی احساساتم هم نیست بلکه نیمه ی عریان دل منه و من نیمه ای پنهان و فاش نشدنی از دلم دارم که فقط من دانم و یار........داشتم با خودم فکر می کردم اینجور احساسات،اینجور ظریف بودن و شکننده بودن از کجا تو من به وجود اومده؟آیا خوبه تو آینده بچه ی منم اینجوری باشه؟......رفتم به سالهای دور،وقتی که  6 7 سالم بود و مامان تو آشپزخونه که بود همیشه برام آواز های قشنگ می خوند مثل آوازهای پروین و دلکش و ..............یا وقتی با بابا تو همون سنای پایین بیرون می رفتم بابا با اون صدای گرم و گیراش برام آوازهای مرضیه و ویگن رو می خوند....به رهی دیدم برگ خزان و دختر کولی در دل شب......آهنگهایی که خیلی هاشون رو شاید اصلشون رو نشنیده باشم اما اونقدر بابا و مامان می خوندن تو ذهنم باقی مونده.......تمام اون آهنگها برخاسته از حس غریب و زیبا و دلنشینی بود که شاعر و آهنگساز و قطعا خواننده داشته......عاشق پیشگی پدر و مادر توی این آوازها رخ نشون می داد ........به هر حال معمول اینه که اگه چیزی از بچگی تو آدم رخنه کنه کم کم چیزی از وجود آدم می شه....شاید در مورد من هم مصداق داشته......حتی یادم میاد که داداشم همیشه آهنگهای ابی رو می ذاشت و خودم هم عاشق شعرهای سیاوش قمیشی بودم(صداش نه!شعرهای آهنگاش!)تا اون حد که یکی از دوستام برای تولدم یه دفتر درست کرد و همه ی شعرهای این خواننده ها رو توش نوشت......بعدا که وارد دانشگاه شدم کم کم با موسیقی ملل دیگه آشنا شدم،موسیقی به زبان های دیگه و البته باز هم نزدیک به علایق خودم:موسیقی کلاسیک،بیشتر آهنگ های بی کلام که تو راه خونه تا دانشگاه همش گوش می دادم.......یا آهنگ های به عبارتی"لاو میوزیک!" که احساسات من رو برانگیخته می کرد........به این نتیجه رسیدم که روح من با اینجور احساسات خو گرفته.....حتی نقاشی کردن به سبک خودم و طرح زدن از آغوش و بوسه و دستی که گلی رو تعارف می کنه و لبخند یک دختر به پسر یا دختری در حال خواندن نامه و گریستن نشان از همین احساسات ظریفی که تومن وجود داره،داره.......حتی یه دفتر شعر دارم که مال 9 سالگیمه!و یادم هست که با 2 تا از دوستام تو دبستان به خاطر 3 تا شعر درسی که گفته بودیم و توش فرمولای ریاضی رو یاد داده بودیم از طرف مدرسه جایزه گرفتیم......تمام اینها اما  در کنار همه ی زیباییها و منافعشون برام ضررهایی هم داشتن.....مثلا مهمترینش این بود که من این راهها رو برای ابراز احساساتم و تخلیه ی احساسی خودم انتخاب کردم پس نتیجش این شد که از حرف زدن در مورد احساساتم بترسم و تقریبا طرفش نرم......یا اینکه باعث شد وقت خوندن یک متن ساده ی احساسی تو محافل مختلف اشکم در مشکم باشه مثل چیزی که توی جشن فارغ اتحصیلی برام پیش اومد......یا اینکه به خاطر شعله ور شدن ناگهانی احساساتم تصمیم گیری برام مشکل می شه و بعضی وقتا منجر به زدن حرفایی می شه که نباید......خب اینها رو ضعف نمی دونم البته اینا چیزایین که به هر حال من ازشون خبر دارم و شدیدا در تلاشم که کمشون کنم و این موضوع هم زمان می بره...با همه ی اینها من از اینجوری بودن لذت می برم،از این که پدر مرا شاعر کرد و مادر مرا عاشق بی نهایت لذت می برم...از اینکه مثل خیلی ها بی روح و ماست و بی بخار نیستم احساس رضایت دارم...از اینکه خشونت تو کارم نیست و خدا این توانایی رو بهم داده به خاطر این احساسات بتونم احساسات دیگران رو درک کنم و همه رو با هر نوع فکر و منطق و احساسی دوست داشته باشم از خدا ممنونم.....بله!من تصمیم گرفتم فرزند آیندم رو شاعر کنم و عاشق........برای اینکه فکر می کنم درک دنیا و زندگی توی دنیا لوازمی داره که این احساساته که می تونه کمک کنه به کسب این لوازم...........و من مطمئنم که همه ی آدما یا نه ،اکثریت آدمها از شخصیتی که دارن لذت می برن و هر کدوم می تونن در مورد فواید و زواید شخصیتیشون متنی بنویسن اما می دونم که آخرش همه احساس خوبی نسبت به چیزی که هستن دارن حتی اگه دیگرانی باشن که نسبت به اونها این احساس رو نداشته باشن و البته این دلیل نمی شه که آدمها نخوان بدونن که دیگران در موردشون چی فکر می کنن کما اینکه به نظرم بزرگترین کنجکاوی بشر در مورد خودش بوده و اینکه چه جوریه و دیگران چه جوری راجع بهش قضاوت می کنن...........حالا واسه حسن ختام یه شعرم می ذارم اینجا:

/* /*]]>*/

حرفی بزن

چونان که عاشق با معشوق،

پروانه با شمع

حرفی بزن

از مستی چشمانم بگو

از درّ سیاه جادویی!

از لعل لبم بگو

از شراب بوسه ام

چیزی بگو!

از لطافت نوازشم

از می ناب گیسوان

از خرامانی قدمهایم

از تیر مژگان

تار زلف آشفته

بگو!

از عطش بگو!

از یکی شدن

از غرق من شدن

بگو عزیز من!

یک کلام بگو از این وهم پاک بی رقم!

بگو!

به حرفی از زلاله ی لبان تو

تمام آنچه هست و نیست فنا می شود دگر

بگو به من که عاشقم

به من که چشمم از

خمار چشم تو مست می شود

به من که درینه ی نگاهم

به صدف چشم تو پناه می اورد

شراب مگر چیست؟!

همان که این لبان عاشقم

میان لبان تو جستجو می کند

شراب هفت ساله ی هفت خط!

بگو!باز هم بگو!

بگو،از نوازش بگو

که دست لطف تو

ساخته است!

دست مهربانیت!

از گیسویی که

در نسیم نفسهای تو

زنده می شود و

قدمهایی که اعتبار استواری زمین را

از ره رفته ی تو می جوید....

از عطش بگوکه

خود سایه ی خیال من

روی حجم بوسه است.....

از عطش بگو عزیز

از عطش بگو که من

فانی رهش شدم.....

در تو و دل و نگاه تو

غرق بودنت شدم......

این که من جزو اون دست آدمهایی نیستم که 99%مواقع شادن یه کم خب اذیتم می کنه.این که کمی تا حدودی بیشتر وقتا استرس به من غالب می شه نگرانم می کنه.دیروز زدم تو کار سرچ برای مقابله با استرس.همه جا تقریبا حرفها تکراری بود:

ضعفهای خود را بشناسید از خود بیش از حد توقع نداشته باشید

برنامه ریزی داشته باشید

چند کار را با هم انجام ندهید

.

.

.

خب من که همه ی اینا رو انجام می دم!اما بازم ته دلم همیشه ناخوآگاه استرس دارمف وناخودآگاه قیافم می ره به سمت ناله بودن و متاسفانه همه ی اینها ناخودآگاهه و از عهده ی من خارجه.....گاهی که بهش زیادی توجه می کنم می گم خب از الان به بعد لبخند به لب و بی دغدغه راه می رم اما 5 دقیقه ی بعد باز دوباره به حالت اولم برمی گردم.....امروز اما یکی از دوستام حرف خوبی زد....گفت بهش اصلا فکر نکن همه چی حل می شه!به جنبه های مثبت نگاه کن و منفی ها رو بریز دور .....خب من اومدم این رو اینجا نوشتم که برای آخرین بار این حس استرسی بودن رو یه جایی خالی کنم و بعد دیگه سعی کنم راجع بهش نه حرف بزنم و نه فکر کنم!من همه ی تلاشم رو دارم می کنم و واقعا حیفه که به خاطر تپش تند قلب و یا عرق کردن ناشی از استرس همش بر باد بره،چیزی که دقیقا زمان کنکور دادنم اتفاق افتاد و من رو تو دو ترم اول دانشگاه از همه درسها زده کرد........خب از امروز پیش به سوی محکم بودن و اعتماد به نفس داشتن....!

اول:بالاخره من هم یاد گرفتم غر نزنم!یاد گرفتم با لبخند زندگی کنم،به آدمها با لبخند نگاه کنم....من هم بالاخره یاد گرفتم استرس نداشته باشم،یاد گرفتم مثبت فکر کنم،یاد گرفتم امیدم رو از دست ندم،یاد گرفتم از دیگران ایراد نگیرم،یاد گرفتم پشت سر دیگران حرف نزم(شاید کمتر بزنم!)این مدت چیزهایی زیادی یاد گرفتم............یاد گرفتم عاشق آدمها باشم،یاد گرفتم...خیلی چیزها یاد گرفتم...............

دوم:چند روز پیش توی پله های آپارتمان یه بچه ی فسقلی رو دیدم که یه صندلی پلاستکی به اندازه ی هیکلش گرفته بود دستش و داشت از پله ها می رفت پایین،اونقدر بزرگ بود صندلی که جلوی دیدش رو گرفته بود،صندلی رو ازش گرفتم و گفتم کجا می بریش فسقلی؟گفت پیش مامانم،گفتم مامانت کجاست؟!معصومانه نگام کرد و گفت :باهام میای بهت نشونش بدم؟!با اینکه کلاس داشتم دنبالش راه افتادم و تو راه هی دست منو می گرفت و فشار می داد،اسمش حسین بود با موهای فرفری و صورتی سبزه و خنده ای نمکین که دل هر کسی رو می برد،لباس قرمزی پوشیده بود با یک شلوارک قهوه ای،دستم رو گرفته بود و می کشید و هی من می پرسیدم به مامانت نرسیدیم؟!گفت نه!بازم بیا........به قدمهای کوچک اون صد قدمی رفتیم و نزدیک بساط دست فروش ها شدیم........گفت مامانم اوناها.........و در جا ایستادم،صندلی رو دادم دستش و بوسیدمش و ازش خدافظی کردم،گفت نمیای مامانمو نشونت بدم؟!گفتم کلاس دارم،باید برم..........و رفتم بی اینکه نگاه دیگری به مادرش بیندازم............مادرش دست فروش کنار خیابان بود...مادرش همسایه ی طبقه ی پایین بود..........مادرش مادر بود...........و من لحظه ای فکر کردم که شاید دوست نداشته باشه که من ببینمش(که هر چند اگه همچین چیزی می خواست هیچ وقت صد قدمی خونه دست فروشی نمی کرد،شیرزنی بود).........دلم ریخت وقتی فرداش پدر معتاد حسین رو دیدم که خمیده و لاغر و تکیده با پسرش بازی می کرد...........و فکر کردم شاید مادر حسین دوست نداشت که من شوهرش رو ببینم..............

نمی دونم!نمی دونم............گاهی خدا چیزایی نشونم می ده که اصلا نمی دونم چه جوری باید باهاشون برخورد کنم........

اونوقت یهو می فهمی که کسی که فک می کردی بهترین دوستته داره بهت دروغ می گه!اون وقت احساس می کنی یه روده ی راست تو شیکمش نیست....اونوقت گوشی رو ورمی داری و به آقای پیشو به صورت خیلی خاله زنکانه گله می کنی و دردو دل می کنی و جیغ می کشی و فحش می دی و بعد کلی دلت خالی می شه و کیف می کنی که تخلیه شدی و بعد آقای پیشو می گه فکرشو نکن،این چیزا ارزش نداره خودت رو ناراحت کنی،اینجوری فقط ذهنت خسته می شه...اونوقت همین جوری مهربونانه بهش می گی راست می گی!من زندگیه خودمو دارم می کنم و فقط فهمیدم که یه نفر از دورو بریام تو زرد از آب در اومده و بعدم اصلا بحث عوض می شه .......بعد می فهمی که به قول سینا گاهی تنهایی خیلی خیلی بهتر از با کسایی بودنه که همش دروغ می گن و ابراز دلسوزی های احمقانه و به دردنخور می کنن و بعد اصولا هم دروغگو فراموشکار می شه و بعد همه ی دروغاشون یهو رو می شه و بعد ...........

بعدتر و بعدترش تو تنهایی که داری فکر می کنی کلی خوشحال می شی که اون روز فلان کار و واسه فلانی کردی و کلی خوشحالش کردی و بعد همش با خودت می گی که آدم هر کار می تونه واسه هر کس می تونه باید انجام بده،لزومی نداره حتما صمیمت خاصی بینشون باشه....بعد از اینکه گاهی وقتت رو واسه آدمای دورو برت می ذاری کلی ذوقمرگ می شی و بازم می دویی برای آقای پیشو تعریف می کنی و اونم کلی از عقایدش راجع به این موضوع می گه و می گه که هر چقدر فکر کردم هدف دیگه ای واسه بودنم پیدا نکردم جز اینکه الان خورد خورد به دیگران کمک کنم و بعدا که واسه خودم کسی شدم کمکای گنده گنده بکنم ،چه مالی و چه روحی....بعد من کلی دوسش می دارم که فکراش کلی شبیه فکرای خودمه و تازه این جنبه ی کوچیکش بود و بعد تازه یه روز که سر چهارراه پشت چراغ قرمز وایسادیم از این بچه فسقلیای آدامس فروش می چسبه به شیشه و کلی ادا در میاره و ما می خندیم و بعد رومو می کنم به پیشو جان و می گم :کاش یه روز اونقدی پول دار شیم که پولمون رو بدیم به بابا و مامانای این بچه ها ازشون بخوایم که در ازای این پول بذارن این بچه ها برن مدرسه و بعد فکر می کنم که کو تا ما اونقدر پول دار شیم و یه فکر جدید میاد تو ذهنم و می گم کاش یه روز چند تا از این بچه هارو برداریم ببریمشون شهر بازی و خرید و پارک و کلی جاهای خوب که شاید یه بچه به این سن خیلی نیاز داشته باشه بهش......بعد پیشنهادمو به پیشو می گم و فقط لبخند می زنه و من می فهمم که اونم داره این تصور نیمه بچه گانه ی منو تو ذهنش پرورش می ده،بعد هی ذهنم جلو و جلو تر می ره و یاد دوستم دلی می افتم که می رفت پرورشگاه  و با این بچه فسقلیا بازی می کرد و هر دفعه می گفتم منم ببر یادش می رفت....یا یاد 2 سال پیش افتادم که پیشنهاد این رو دادم که یه روز بریم پرورشگاه و اسباب بازی و اینا ببریم برای بچه ها و یکی از بچه های عمران نقشه این کار رو دنبال کرد و آخرشم نفهمیدم چی شد و همه یادشون رفت........بعد بعدش همش فکر می کنم کاش تو این یه سالی که اینجام بتونم یکی از این کارارو انجام بدم،فقط و فقط برای دل خودم،نه دلسوزی،نه ترحم و نه چیزهای شبیه اینها......فقط برای اینکه به خودم یاد آوری کنم و نهیب بزرگی بزنم که زندگی که دارم رو دو دستی بچسبم و لااقل به مادیاتش غر نزنم و سعی کنم بهترین ها رو برای روحم به دست بیارم......................بعد آخرش کسی هست که پیشنهادات مشابهی داشته باشه که بشه تو این یه سال انجامش داد و بهش شاخ و برگ داد(البته از نظر عملی) و بعد خودشم داوطلب همکاری باشه؟!!!!

بعد چقدر حرف زدم و باید برم زبان بخونم وگرنه بازم بعد بعد می کردم!

پ.ن:دوست عزیز با وبلاگ "اراجیف مزمن"من چرا نمی تونم برای شما کامنت بذارم ؟!

مرگ می آید...بی خبر....مثل برق و باد....خانمانی را می سوزاند.....به آتش می کشد...آتشی که تا عمر اطرافیان باقیست خاکسترش نفس را برای همه تنگ می کند.....سالهای سال یاد سالها زندگی با عزیزی در دل آدم می ماند و گاهی اشک می شود و بر گونه روان.....سالهای سال هر وقت دری را باز می کنی....هر وقت تخت خالی ای را می بینی......وقتی چهره ی عزیزی را می بینی که از یک مرگ یک شبه پیر می شود...همه و همه تورا یاد مرگ عزیزی می اندازد و کم کم از فکر این مرگ گاهی با خودت می اندیشی که اگر این اتفاق برای پدر و مادر خودت(دور از جون)بیفتد چه می کنی؟چیزی که بالاخره اتفاق می افتد...چیزی که اشک در چشمانت می آورد و در دلت  تف و لعنت می کنی که چرا چنین فکری کرده ای؟!حادثه ی مرگ را اولین بار 3 ساله بودم که درک کردم....حادثه ی مرگ وحشتناک پدربزرگ و بدن سوخته اش که دیدم ...........بعد از آن مرگ پدربزرگ دیگر و مادربزرگ جوانی که نفهمیدیم چطور رفت.....بعد دیگر مرگی نبود تا سال سوم دبیرستان که بهترین و عزیزترین دوستم که دوستی ما از دبستان شروع شد و ادامه پیدا کرد........تا مرگ خانه ی آنها را هم سوت و کور کرد....مادری رفت....وقتی همه ی محبتهایم به پای ترحم گذاشته شد....فهمیدم که گاهی محبت کردن به ضررم تمام می شود....به این ختم می شود که دوست چندین و چند ساله ات از تو دوری کند....مرگ بعدی............مرگ مادربزرگ بود......مادر بزرگی که ناحق و به خاطر نابخردی یکی از فرزندانش از دست رفت............خدایشان بیامرزد..........مرگ بعد اما دردناکترین مرگ بود......مرگی که نه تنها فرزندان را در هم کوبید....بلکه مرا نیز تا چندی بی ایمان کرد!مرگی که مدتها برای نیامدنش دعا کردم و نشد......گریه ها دیدم و دلداری ها دیدم. و امید به معجزه ای داشتم....اما سرآخر شد آنچه باید می شد......مرگ مادر تو.........نمی دانم چرا خدا همیشه خوبها را سخت تر از بدها می برد؟!نمی گویم زودتر!می گویم سخت تر!دردناکتر!البته می دانم!هر چه خوبتر باشی آزمایش سخت تر است و دردو بلا بیشتر..............چقدر این مرگ زندگی تو و خانواده ات را تغییر داد....چقدر بعضی زاویه هایش برایم غیر قابل درک است....چقدر.......آن لحظات سخت ترین لحظه های عمرم بود....لحظه های بغض های بی گریه ی تو....لحظه های دردناک غم تو.....لحظه هایی که به پدرت فکر می کردم....پدر عاشق تو....پدری که هنوز بعد از دو سال هر هفته سر خاک می رود.....هنوز از شنیدن آهنگی عاشقانه زار می زند....هنوز چشمهایش قرمز می شود از فکر به گذشته و پشیمانی هایی که دارد از نکرده ها برای معشوقش......چقدر سخت تر می شود وقتی این آینده را برای هر زوجی تصور می کنم حتی خودمان.........و امروز درد بیشتری می کشم وقتی خاله ی نازنیم بعد از 3 هفته کشمکش و دست و پا زدن مردش در کما وقتی با اشتیاق برای دیدن معشوق 70 ساله اش به بیمارستان می رود با تخت خالی روبرو می شود که خبری بد در پس آن نهفته است.....جز همسرش پسرعمویش هم بوده.....مردی با افکاری متفاوت....مردی با زندگی متفاوت.....شخصیتی خاص.....بزرگ فامیل........مهربان بود و همیشه دل نگران فرزندانش و تمام مدت زیر لب قربال صدقه ی فرزندان سی و چند ساله اش می رفت....اما هیچ وقت خودش رعایت هیچ چیز رانمی کرد....سرآخر هم کمربند نبست و آن بدن سالم که یک بیماری هم در ان نفوذ نکرده بود و یک قرص نمی خورد در آن سن به خاطر خواب آلودگی راننده حالا زیر خروارها خاک نهفته شده......حالا دیدن اشک های مامان و خاله و حتی بابا که کلی با او رفیق بود......حالا خبر دادن به دایی ها و برادر و خواهر که دور از اینجا در غربتند سخت ترین کارهاست......حالا همه وهمه مرا به فکر می برد و اندیشه ی مرگ......فکر مرگ چند روزیست که رهایم نمی کند....وقتی فکر می کنم نهایت زندگی کجاست!؟این همه دست و پا زدن به چه هدفیست وقتی چه خوب باشی چه بد بعدش می شود خاک و خاک و خاک..............نهایتش خداست حتما....نهایتش را آن طرف این دنیا می بینیم....................نهایتش هدف غایی همه ی ماست.....کمال....و این ها حرف نیست!این ها همه واقعیات زندگیست....می میری و دیگر نیستی و کم کم از یادها می روی و گاهی به خوابها می آیی و اینها اهمیتی ندارد در برابر زندگی ای که درآن دنیا انتظارت را می کشد...زندگی ای که دراین دنیا به هیچ قیمتی نمی توانی بخری مگر به نیک بودن و نیکی کردن...................به هیچ کس تسلیت نگفته ام...حتی خاله.......حتی پسرخاله.....که چه؟!تلفن رادستم بگیرم و بگویم تسلیت می گویم؟!چه فایده جز این که هر بار که خاله این جمله را می شنود بغضش می ترکد و یاد یکی از هزاران خاطره اش با او می افتد؟!که چه هی یک حرف تکراری را تکرار کنم و بگویم غم آخرت باشد که یک  معنی بیشتر ندارد: خودت زودتر بمیر که غم دیگری نبینی!چون مر گ باز هم می آید و غمهایی به این شکل آخری ندارند.......مرگ ما روزی فرا خواهد رسید..........................هیچ باکی نیست اگز از این به بعد نیک باشیم و نیکی کنیم......تا به نیکی از ما یاد شود.....

مرگ من روزی فراخواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فراخواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای ز امروزها،دیروزها!

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور نمناکم نهند

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه برجا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افق ها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و ماهها و سالها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر،خاک!

بی تو،دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک:(

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام وننگ

فروغ فرخزاد(با تلخیص)

یه صدای غمگین

یه حرف

یه خبر

تصادف

کمربند

راه دور

پیر

یه احساس ناراحتی

امید

نا امیدی

ایست قلبی

تنفس با دستگاه

قطع نخاع

ایست قلبی

گریه

ماساژ

تنفس با دستگاه

نا امیدی دیگران

فکر مراسم!

من=دعا=امید

تنفس بدون دستگاه!

خوشحالی

خدا هست....

خدا هست....

امید

امید

امید

انتظار

معجزه

دعا............

به خو خودش قسم که هست!!!!!!!!!!!!!!

پ.ن: دو هفتست این شده وضعمون.....دعا کنید....

چقدر سنگدلند آنها که نخ وجود آدمی را می شکافند و آنگونه که خود می خواهند می بافندش...با هر طرح و نقشی که خود می خواهند،بی آنکه سلیقه ات را بپرسند،بی آنکه اندازه ی وجودت را بدانند

وقتی برای تک تک لحظه های ما و ثانیه های ما اسمی هست....وقتی برای تک تک گفته ها و نگفته هامون شعری هست......وقتی جواب شاعرانه های من رو شاعرانه تر می دی.....وقتی عاشقانه های من زیر هجوم عاشقانه هات کم میارن.....وقتی عشق یک نت می شه روی لب هات.....اونوقته که می شم به قول خودت"بی حرف ترین شاعر"...."بی بغض ترین گریه".....سعی تو برای بودن....سعی من برای ثبات....هیچ کدوم نمی تونن عاشقانه های آرام مارو تو بی مقداری روزمرگی ها گم کنن......چه جوریه که هنوز که هنوزه شوق دیدنت از دفعه ی اول هم بیشتر دلم رو می لرزونه؟چه جوریه که هنوز انگشتام روی شماره گیر تلفن می لرزن وقتی خبر دارن که قراره صدای تورو بشنوم!

آره!هنوزم شعر می بافم،هنوزم شعر می پوشی....

اگه هر نوشته ای رو به بوی تو آغشته نکنم انگار حرمت نداره.......

ب.این روزا می شه قدر تک تک لحظه ها رو خوب دونست.....می شه کم کم فهمید که چهار سال به سه شماره گذشته و  کنار آدمهایی نشستی و راه رفتی که چهار سال هر روز و هر روز دیدیشون.....هر کدومشون.... شیطوناشون  ... پرو هاشون.... با ادبا و  با کلاسا و از هر نوع آدمی که فکر کنی توشون بود....و آدم می فهمه که این اجتماع کوچیک مشتیست نمونه ی خروار.....بعدها توی جامعه با همین جور آدمها سر و کار داری.....آدمهایی با شخصیت های متفاوت و طرز فکر های مختلف....با اشتباهات فراروون و با مهربونی های غافل گیر کننده......آدمهایی که بعضی هاشون هنوزم نمی دونن چه جوری با هم مسالمت آمیز زندگی کنن و آدمهایی که بعضیاشون همیشه با همه خوبن و کاری به کار کسی ندارن......آدمهایی که خیلی دوست دارم نظرشون رو راجع به خودم تو این 4 سال بدونم تا بتونم بعد از 4 سال که یه مرحله ی خاص از زندگیم رو گذروندم خودم رو سبک سنگین کنم.....آدمهایی که دلم براشون تنگ می شه......برای همه ی همه ی همشون با هر بدی و خوبی که دارن....با گفته ها و نگفته ها .....دلهایی پاک که گاهی به ناگزیر زندگی تن می دن و ضربدر بی مهری روی در دلشون با گچ خطاهای انسانی کشیده می شه و اطرافیانشون که دلای بزرگی دارن با پاک کن بخشش ضربدر هارو پاک می کنن.....

امروز روی پله های فنی،وقتی باد تند بهاری می وزید،مکث کردم و دلم هری ریخت......کی دیگه این پله هارو بالا پایین می کنم؟!کی دیگه توی پله ها فلان رفیق رو می بینم و با لبخند بهش سلام می کنم؟!........چند وقت پیشا حس می کردم 4 سال زندگیم رو تو دانشگاه باختم.....اما امروز انگار فهمیدم که چه چیزایی از در کنار آدمها بودن یاد گرفتم.....چه رفتاراییم تغییر کرده....چه حرفهایی زدم و چه چیزهایی شنیدم......خودم رو خیلی شناختم....خیلی زیاد.....و هنوزم مونده تا اونی که مطلوب می بینم بشم....به هر حال دلم واقعا برای تک تک لحظه های دانشجوی فنی بودن تنگ می شه......و این بغض ناگهان امان نمی دهد...........

همیشه آخرین ها بهترینند......

و در آخر:می دونم که خیلی از دوستای دانشگاهیم اینجارو می خونن.....از همشون می خوام که اگه بدی ای از من دیدن ...اگه روزی روزگاری خاطر عزیزشون رو آزردم....اگه لحظه ای لبخند رو از روی لباشون بردم منو ببخشن و بدونن که بی شک به پایداری این دوستیها ایمان دارم......................

"این نوشته هیچ ارتباطی به نوشته ی شانگوله نداره و یک هفته ی پیش نوشته شده است،لطفا از ارتباط دادن نوشته ها بپرهیزید،من بی گناهم!"محض رفع اتهام و ابهام گفتم:)

They all think about the money
They all think about the body

They all think about the face
never think about the sense!

they all go to the parties
they're all so much arties

they're the people near me
oh!can they really hear me?!

I have my own world
they say mine is old!

they have lots of things in mind
and think no one is of their kind!

but sorry!all of them are the same!
in their life,they have no aim

here we have some pretty girls,pretty boys
they have nothing to say,just making noise!

they write poems,write stories
but they donn't have any harmonies

they insult LOVE by their deeds
they think it can obviate their needs

as they donn't have no aim
for them,LOVE is like a game

they donn't think about one's heart
so they break it soon,so much hard

LOVE is a big secret
acting that way is a regret

donn't kill it with your spoiled thought
you should respect it,yes!you ought!

روزگار غریبیست نازنین....دلم عربده ای می خواهد که هرمش تمام دنیا را به آتش بکشد.....این روزها چشمانم دیگر سوی دیدن آدمهای اطراف را ندارند....گویی دیگر بیزارند از دیدن آدمهایی که فهم و شعورشان بیداد می کند و تا تنها می شوند و جمعشان صمیمی می شود همه چیز را به باد فراموشی می سپارند...آدمهایی که همه ی قوانین و قدغن ها را برای دیگران می خواهند و خودشان چون علامه ی دهر حساب می شوند همیشه مستثنا می شوند....مخصوصا وقتی سفر می کنی....بیشتر این قیاس ها در ذهنت انجام می شود....چقدر سخت است که هر چیز از اجنبی ها به تهران می رسد به شکل بدتری به شهرستان ها نفوذ می  کند و دهانت باز می ماند از شنیدن حرفای نوجوانانی که شهرشان شهره ی مذهب و اعتقاد است......دلم به حال چه کس بسوزد؟!خودم یا آنها؟!نمی دانم خودم را سرزنش کنم یا آنها......خودمان چنین کردیم دیگر....خودکرده را تدبیر نیست.....باید بی نهایت تاسف خورد به حال بی تفاوتی ها.....دروغ که از درو دیوار شهری ببارد مردمانش وحشی خو و دیوانه می شوند....جالب آنکه همه هم می فهمند و به روی خودشان نمی اورند.....می گفت در جنگ چالدران....آن زمانها......ایرانیان بسیاری مردند و بسیاری مرد و فرزند و پدر از دست دادند......آنقدر که جز اندکی از لشکریان نمانده بود.....همه باید به یقین ناامیدانه می جنگیدند اما با خواندن:می جنگیم و خونمان ریخته می شود اما ذره ای از خاک وطن را به دشمن نمی دهیم.....پیش می رفتند و از هیچ چیز نمی ترسیدند....و پیروز هم شدند....حالا چه شده که جوانها هیچ نمی کنند؟چه شده که راحت و بی خیال مملکت بر باد می دهند با زائل کردن حق و حقوقشان و گاها زائل کردن روح و روان و عقلشان؟!هر چه بیشتر فکر می کنم....بیشتر به عمق فاجعه پی می برم....فاجعه ای که جز بیان آن در یک نوشته ی چند خطی در جایی که گاهی رهگذری از ان می گذرد کاری برایش از دستم بر نمی آید......باشد که خدا همگان را رستگار کند که جز او امیدی نیست.........

گیسوانم تاب دار و شرور

این سو آن سو می روند

وقتی در نسیم بهاری

به شوق حس هرم نفسهایت

به روی انحنای ملتهب گونه هایم

سوی تو می دوم

وقتی از سفر

-این افسون دلتنگی-

باز می گردی

وقتی صدای گرمت

نزدیک و نزدیک تر می شود

دلم

-این دریای اشتیاق-

سوی دستهایت پر می کشد

چه چیز،

چه چیز

میان دست تو و گیسوی مضطرب من فاصله بود؟

بگو عزیز من

بگو چه چیز

چنین بی مهابا

میان زمزمه ی شبانه ی ما

دیوار شد؟

"گفتم سفر فسانه ی تلخی بود"

سفر قصه هایت را می دزدد

سفر را تاب نمی آورند

چشمان پربغض و

رگهای منبسط از عشق من

سفر مویرگهای ظریف ِ بودن را

منعقد می کند

چیزی پر التهاب

در میانه ی قلبم متورم می شود

وقتی به حس تلخ دوریت

می اندیشم

بگو عزیز من

بگو چگونه می شود

بی تو دنیا را دید؟!

چگونه می شود

بی تو خفته و بیدار بود؟!

دیشب

به افتخار چشمانت

مست دلتنگی بودم

و اشک

-این محتسب شهر دل-

مرا حد می زد....

دلم تورامی خواست

توراکه نابی

توراکه لحظه لحظه سرودنت بس نیست

دلم خمار چشمانت

با آن نگاههای برده در قمار عاشقی را

دیوانه وار جستجو می کرد

سفر نکن....

سفر نکن....

سفر آغاز تنهاییست.....

سفر آغاز دلتنگیست.....

ببین!

ببین چگونه شادم!

چگونه پوستم

-این کویر تشنه-

از هبوط خوشبختی دستانت سیراب می شود.....

سفر نکن خوبم....

سفر نکن.....

می میرم

"عروسک کوکی"